Geschiedenis

koestraat1311 Geschiedenis

In den beginne:

Oktober 1989 is het begonnen. Peter van den Bunder, Patrick van Gerwen en Roger Somers van de voortrainingsgroep licht zoeken tegelijk (nieuwe) woonruimte in Tilburg. Zij besluiten al snel om samen iets te zoeken. De heren kenden elkaar al redelijk goed (ze zaten allen in hetzelfde competitieploegje!) en dus hield Roger Nieuwsblad, Koerier, MTV (Moergestel TV) en het stadsnieuws in de gaten. Al snel bracht dat laatste blad ons in contact met Cees, huisjesmelker en amateur bouwvakker, gespecialiseerd in optisch klussen. Hij was net bezig een bovenwoning aan de Koestraat om te toveren in een royaal appartementen-complex voor drie personen. Drie kamers, oftewel twee appartementen waren al klaar en de derde zou spoedig volgen. Al snel wisten wij Cees te overtuigen dat dat geen haalbare kaart was, maar dat wij best vier kamers wilden huren als hij enkele bouwkundige aanpassingen zou verrichten.

Zo gezegd, iets minder snel gedaan. Cees bleef op Peters kamer steken bij een afzuigkap en een keukenblok en al na 1 maand kreeg Roger een eigen deur, zodat ook hij anders dan via Peters kamer zijn eigen kamer kon bereiken.

In januari werd de vierde kamer opgeleverd en kwam Hein Bogaard in huis. Zo namen de nummers drie, vier, vijf en zeven van den lichten heeren acht 1990(1) hun intrek in de Koestraat. Want tegen sommige verwachtingen in werden we een maand daarvoor allemaal ingeselecteerd. Helaas mislukten de eerste huisfotos voorafgaand aan het intrainingsfeest, maar indruk (zowel positief als negatief) maakten we wel door als jeugdige fris gemillimeterde Koestraters gekleed in 3-D het bar- en mosboek te tekenen.

Met vier wedstrijdroeiers in huis raad U wel wat het gespreksonderwerp no.1 was: juist, roeien. Als het niet over roeien ging, dan toch ten minste over Vidar.

Het probleem wat elkaar te geven bij verjaardagen? werd opgelost met de keuze voor een functioneel kado, een roestvrij stalen voederbak voorzien van bijnaam. In 1991 begon de Koestraat wederom aan een actief jaar. Twee man in training (Hein en Patrick), de VCC-activiteiten verhuisden van het Annaplein naar de Koestraat en vele commissies. Roger ontpopte zich als een ware commissariatenverzamelaar, hij zat in acht commissies tegelijk!!!

Een beetje overvallen door de hoeveelheden kerstkaarten van dat jaar zagen wij begin februari ons genoodzaakt om wat terug te doen. En onder het motto: "Noem het maar liefde" werden de eerste Valentijnskaarten verstuurd waarmee menig brievenbus werd verrast. Met het verstrijken van het Lustrumjaar kwam ook het gala in zicht en moesten er partners geregeld worden. Ieder lukte het op zijn manier, de een nog iets minder makkelijk dan de ander, een partner te strikken (Patrick wist kort daarna zijn partner met een aubade van het Vlaams Blokfluit Ensemble definitief te verleiden).

Dat najaar besloot Hein om een half jaar in Engeland te gaan studeren en in afwachting van Pete from Guernsey zouden we weer 1 maand in onze oorspronkelijk bezetting wonen. Totdat Roger meldde dat hij de kamer had verhuurd voor 1 maand: aan een vrouw. De huisbaas vond het prima, snel werd er een bak geregeld en terwijl mamma van Uchelen thuis zat te wachten op de terugkeer van haar dochter genoot Maaike een bakinwijdingsdiner en woonruimte op de Koestraat. Toen moeders dat hoorde kwam ze vrijwel direct persoonlijk pools hoogte nemen.

Haar timing was perfect, terwijl Maaike rustig de krant zat te lezen deden Peter en Roger de afwas en ondertussen zeemde Patrick de ramen. Later bleek het de meest hectische maand uit onze historie te zijn. Record hoeveelheden Nib-Itt en schuimblokken werden verorberd, een recordhoeveelheid glas sneuvelde tijdens de vele braspartijen en we kregen bezoek van een nachtelijke aanbidder. Na een maand kwam Pete en keerde de rust weder, hoewel Maaike een beetje Koestrater bleef en dat ook wel altijd zal blijven. Onze Engelsman dronk veel en blowde een beetje. Amazing you guys live on top of a Copffeeshop!!! This, I have to tell my friends. Inmiddels speelde Peter Bridge met een vrouw en de andere Koestraters wisten zeker dat harten troef scoorde. En hoewel Sans Atout meer oplevert hadden ze dat toch niet zo slecht gezien.

De activiteiten bij Vidar werden volop voortgezet. Peter bouwde de PR-commissie verder uit en Patrick en Roger vormden de spil van het nieuwe bestuur als Praeses en Quastor. Na dit drukke en actieve jaar komt de Koestraat in wat rustiger vaarwater terecht. Hein studeert als eerste af en verrruilt de Koestraat voor een verblijf in het leger. Het probleem van de continu"iteit gaat spelen. Iedereen is het er over eens dat er weer een Vidraat in huis moet komen.

En dus wordt Pim Donders benaderd, een fanatieke eerstejaars. Pim laat zich snel overtuigen dat een actieve Vidraat als hij een echte Koestrater is. Hij past zich snel aan, verdient later zelfs twee extra letters op zijn bak en creeert bij gebrek aan een Huispraeses voor zichzelf de functie van Technisch Voorzitter. Dit omdat Pim zowel huisjongste als huisoudste is.

Als Patrick in de zomer van ’94 de Koestraat verlaat om te gaan samenwonen (hij heeft het niet zo op legergroen) komt er weer een actieve roeier in huis. Edwin Bordes, slag van de Lichte Acht van dat jaar, gaat de gelederen versterken. De eerste Huisvergadering in de nieuwe samenstelling wordt een groot succes. De avond begint met een gezamelijke hardloopsessie, waarop uiteraard gedronken moet worden.

De flessen sterk komen op tafel en met name Edwin laat zich de Vodka en de Whisky goed smaken, hij had immers een half jaar droog gestaan. Dankzij behendig opereren van de technisch voorzitter worden er die avond toch nog moedige beslissingen genomen, zoals de aanschaf van een frituurpan. Daarna loopt de avond prettig uit de hand en verdient Edwin zijn bak, die dankzij weeshuishoeveelheden voer die Edwin verslindt, zelfs 2,1 l. inhoud heeft i.p.v. de gebruikelijke 1,8 liter.

Nadat Roger voorjaar ’95 even met Apeldoorn heeft gebeld gaat hij in april de centrale van Leon beheren. Nu zet de verjonging definitief in, Harl Tielemans, een actieve competitieroeier komt op de Koestraat wonen. Met een luisterrijk zes gangen diner krijgt Harl zijn typisch Brabantse bak. En hoewel een generatiekloof dreigt (de kroeg waar Patrick zijn eerste biertjes dronk wordt door Harl bezocht omdat het tegenwoordig een lokale Hpusetempel is) stellen de andere bewoners zich open voor verjonging. Inmiddels zorgt Harl voor de aanvoer van La Rocca CDs, die door de andere drie op vol volume gedraaid werden.

Het bovengaande stuk is ook te lezen in het Zevende Lustrumboek der T.S.R. Vidar, bladzijde 213 tot en met 216.

Het Vidarjaar ’95/’96 begon voor de Koestraat met het vertrek van Harl. Zijn plek werd in september 1995 ingenomen door Jeroen de Zwart. Samen met Edwin roeide hij in de Lichte Divisie. Jeroen is de eerste Koestrater die zijn fameuze bakinwijdingsdiner buitenshuis kreeg en wel in Den Haag bij Patrick. Wat ook niet onvermeld moet blijven is het feit dat de Koestraat in dit jaar het Smartlappenfestival wint.

Aan het eind van het sezioen verlaat Pim de Koestraat. De lege kamer werd gevuld door de Stuur van Eerstejaars Licht, Simon Willemen. De functie van Technisch Voorzitter werd (of hij dat nu wilde of niet)overgenomen door Edwin. Het vertrek van Pim leidde ook tot de oprichting van de KOE, de Koestraat Oudleden Enclosure (met Pim als T.V., wie anders?).

Het nieuwe seizoen begon voor de Koestraat met het organiseren van het Smartlapenfestival. Geheel in stijl werd Vidar aangekleed: balen hooi en een zwart-wit gevlekt Landvidi. Jeroen roeide dat jaar in Oud-Licht mee. Verder was de Koestraat vertegenwoordigd in diverse commissies.

In het jaar ’97/’98 winnen we weer het Smartlappenfestival. Ook op roeigebied staat de Koestraat zijn mannetje: Jeroen roeit in Oud Licht en Edwin is coach van de Lichte 8+. Dit is ook het jaar geweest waarin onze benedenburen op last van de gemeente hun deuren moesten sluiten. Nu de coffeeshop Blue Heaven dicht was, kwam er ook een eind aan de politie-invallen en de hangende randgroepjongeren voor de deur.

Aan het begin van het jaar ’98/’99 verliet Jeroen het pand en werd zijn plaats ingenomen door Marijn Feddes. Een opknapbeurt van zijn kamer leidde tot een aanzienlijke waardestijging van het pand. Alles netjes geschildered en geen tapijttegels maar een heuse parketvloer (zonder plintjes, "dat doe ik nog wel een keer"). Cees had er wat van kunnen leren. Marijn stuurde dit jaar Tweedejaars Zwaar en de Eerstejaars Lichte 4+.

Een half jaar later, in februari 1999 werd de Koestraat maar liefst twee nieuwe huisbewoners rijker. Boris de Cock, roeier bij Eerstejaars Licht, nam de plaats in van Peter. Na negen en een half jaar werd het ook voor deze bewoner van het eerste uur tijd om te vertrekken. In die tijd verzamelt men veel spullen: na drie weken sorteren en opruimen resulteerde dit in -naast zijn meubels e.d.- maar liefst twintig verhuisdozen. Het is ons nooit duidelijk geworden hoe dat allemaal in dat kleinste kamertje paste.

Twee weken later kwam Nico Rensing, compi en Praeses van het IC, in huis. Hij kwam in de kamer van Simon, die op dat moment stage liep in Engeland. Gezien het aantal nieuwe huisbewoners in korte tijd en de carnavalsdispenstie voor de roeiers, was Nico’s lege (huis)kamer een uitgelezen moment voor een borrel. De traditie van de carnavalsdispensatieborrel was geboren. Dankzij de oud-huisbewoners kwamen toen ook onze ‘huisbewoners’ Willem Alexander inclusief vissenkom, weer terug.

Was de kamer van Nico nauwelijk bekomen van de borrel, enige tijd later werd hij geheel omgebouwd tot eersteklas bruidssuite. Patrick van Gerwen stapte met Gwen van Loon in mei in het huwelijksbootje. Of huwelijksbakje, dat kan ook natuurlijk. Zij hadden het regelen van de slaapplek aan ceremoniemeester Peter van den Bunder overgelaten en drie keer raden waar je dan terecht komt. Maar het resultaat mocht er zijn: een heus hemelbed, een champagne-ontbijt en alle afwas in de kapotte koelkast (optisch schoon heet dat).

Wie in augustus ook weer terugkwam was Simon; hij ging in de kamer zitten van Edwin, die zijn verkorte opleiding reeds had afgerond en echt aan het burgerbestaan moest gaan geloven. Inmiddels deed ook Cees af en toe van zich horen. Rond november begon het jaarlijkse ritueel van de energierekening weer. Hoewel de coffeeshop beneden "dicht" was, was Cees er heilig van overtuigt dat die energiestijging van 50% toch echt wel door ons moest zijn veroorzaakt. Of wij maar even extra wilden betalen. Met ons gezonde verstand en een rapport van het E(nergie)-team van de PNEM probeerden wij hem nog van het tegendeel te overtuigen. Dit is niet gelukt, maar we hebben ook zeker niet betaald. Overigens was Cees dan wel weer zo vriendelijk om de badkamer te renoveren.

In februari hield de ons-huis-is-hufterproof-Hesperenstraat een intrainingsborrel. Het resulteerde in een geheel gestripte benedenverdieping. Ook de keukendeur moest er aan geloven. Die werd de volgende dag op de Bijzondere Leden Vergadering aan Vidar aangeboden, aangezien als gevolg van een inbraak er al enige tijd een keukendeur op Vidar ontbrak. Uiteraard was de Hesperenstraatdeur voorzien van alom bekende zwarte koevlekken (hebben jullie standaard een pot zwarte verf in huis? Ja, natuurlijk!!!).

Het gezeur over de energierekening hield aan wat -om een lang verhaal kort te maken- uiteindelijk resulteerde in een huuropzegging door Cees. De vraag in hoeverre deze rechtsgeldig was, boeide ons niet zo heel erg. Inmiddels hadden we toch al een ander huis gevonden op de Daniel Jos Jittastraat 21 (Ingmar, bedankt voor de tip!!). Reden voor ons om eerder de huur op te zeggen en voordat Cees het besefte waren we weg uit de Koestraat 131.

Twee weken voor de verhuizing hebben we op gepaste wijze afscheid genomen van het oude pand. Naast een goed avondje drinken hebben we met alle oud-huisbewoners een bezoek gebracht aan een kaasboerderij. Uiteraard hebben we langdurig stilgestaan bij de stal en haar zwart-wit gevlekte bewoonsters. Ook werden de huidige bewoners verblijdt met een cadeau: de "O.K.-bus m.h.g.h."

Het bovengaande stuk is ook te lezen in het Achtste Lustrumboek der T.S.R. Vidar, bladzijde 293 tot en met 296.

Door naar de Jittastraat